Ziekenhuisperikelen.
Gisteren was het dan weer zover. Mijn lieve vrouw kwam op controle bij dr. Joosen. Een echte goeie arts die er geen doekjes om windt. Which is good, yet difficult.
Aangezien ik wist dat het niet zo goed zou zijn met de gezondheid van mijn eega, wilde ik ook graag mee. Om te ondersteunen en op de hoogte te zijn. Dus onze kleine meid ging ook mee.
Daar gingen we de wachtzaal in en al snel konden we bij de dr. binnen (waarmee ze meteen voldoet aan een eerste criterium van goede arts: binnen een redelijke termijn aan de afspraaktijd voldoen). Exe9n van de eerste dingen die ze zei: ik wist niet dat jullie een kindje hadden, proficiat!
Na een kort gesprekje over de dochter en hoe goed ze het wel niet doet, ging het over naar de ziekenhuisresultaten van mijn liefje. Zoals gezegd: niet zo goed. En zoals verwacht ook. De hemoglobine-a1c staat veel te hoog. Op lange termijn is dat niet goed. "Dat zal moeten beteren, i***. Voor mij moet je het niet doen, maar misschien wel voor haar (je dochter)."
Dan de andere waarden. Die sloegen ons pas echt efkes overhoop: schildklier alweer niet goed. Terug naar af. "Ben je afgevallen? Heb je stress? Misschien de verandering met 't kindje?"
Dus opnieuw pilletjes aanpassen, bloed nemen over drie weken en dan bekijken hoe 't verder moet. Nieuwe afspraak over 2 maanden.
Goed voornemen 1 voor mijzelf: afvallen.
Goed voornemen 1 voor i***: goed controleren dat we gezond blijven.

En dan de dokter tegen mij: "je moet strenger zijn voor haar".
Daar gaan we dan weer. De grijze massa reflecteert alweer. Helemaal in zijn sas, op en top zoekend naar mijzelf. Streng zijn. De dame weet duidelijk niet wat ze zegt. Ik ben de mildheid zelve. Als ik streng word, krijg ik ruzie. Ruzie wil ik niet. Ik ben een conflictvermijder. Zeker als het over mijn eega gaat.

De kaliumwaarden bleken uiteindelijk toch goed te zijn. *oef*
Google is een fantastische zoekmachine, maar je vindt er soms ook te veel informatie. Dat te hoge kaliumwaarden (zoals eerst bij mijn vrouw) kunnen wijzen op hartritmestoornissen. En gecombineerd met andere factoren ook op nierinsuffixebntie. Dat had ik gegoogled. Want de arts wou een dubbelcheck (je kalium verhoogt ook als het bloedstaal te lang heeft gestaan, misschien was dat de oorzaak); ze vertelde ons nog niet waar het om ging.
Het ging dus wsl om die nierinsuffixebntie.
Gelukkig was het telefoontje geruststellend. Het bloed heeft te lang in het labo gestaan. De kaliumwaarden zijn okxe9.

Wat is gezond zijn toch vanzelfsprekend voor zovelen…