Op xe9xe9n of andere manier zit dat toch vreemdsoortig in mijn lijf: woorden zoeken. En soms tastenderwijs ook beelden. Zachtjes zitten kribbelen, veelal vierkantjes met arceringen. Totdat daar in eens mijn pad kruiste: flow. Wat een cool tijdschrift. Duur, maar voor het relativeringsvermogen dat ik eruit puur is dat geen punt. En het is ook mooi.
jaja, nuchtere greet met nood aan efficixebntie houdt eigenlijk ook van frivool, met vogeltjes en kantjes met ditjes en datjes. maar niet voor overal. wel voor in dat tijdschrift.
En wat een leuk aanbod ook… Dus nu ploeter ik op die schattige meisjes en ga ik straks de nieuwe flow halen. En een haakpen. Want die wilde ik al lang. Ik heb nog wat wol, en het mutsje voor Noor is zo klein. En ik heb een leuk idee voor een groen mutsje met een kleurig bloemetje… Wat schattig toch allemaal!

Net als opruimen brengt schrijven rust. Alleen is het veel leuker. Jammer genoeg ook minder productief…

'ah aargh' 'wagga'

Dat hoor ik op de achtergrond. Vanmorgen vroeg lag onze jongste telg zomaar wakker in haar bedje, door de velux de zonsopgang aan 't bewonderen denk ik. Wat schattig!
Na het papje en een boertje, maakten we ons klaar om te vertrekken naar het zwembad! Moeke keek er erg naar uit, naar 't babyzwemmen. Een half uurtje was zo voor deze eerste les zeker meer dan genoeg. 'Visje visje in de kom, lekker in het water. Visje, visje, in de kom, draai maar om' Op de buik en op de rug, zwieren en zwaaien met die kleine beentjes. 't Deed mij denken aan 'spetter spieter spater, lekker in het water…'
Noor vond het niet altijd even prettig, maar het onder water gaan was wel leuk! Na een groot kwartier hebben we dan maar afgesloten, en 't groepje gedag gezegd. Noor was echt moe…
Terwijl we ineens nog wat pap gingen halen, lag ze al te slapen in de maxi cosi. Wat schattig toch!

Gisteren was het ook goed gegaan bij de onthaalmoeder. Maar 't is hoe dan ook een schat van een meisje hoor… En ik heb me wel geamuseerd op 't werk. De drukte komt er al aan, maar 'k heb er wel goesting in!

En nu weer aan het werk in ons huis… dat we 't weekend proper kunnen beginnen!

Ziekenhuisperikelen.
Gisteren was het dan weer zover. Mijn lieve vrouw kwam op controle bij dr. Joosen. Een echte goeie arts die er geen doekjes om windt. Which is good, yet difficult.
Aangezien ik wist dat het niet zo goed zou zijn met de gezondheid van mijn eega, wilde ik ook graag mee. Om te ondersteunen en op de hoogte te zijn. Dus onze kleine meid ging ook mee.
Daar gingen we de wachtzaal in en al snel konden we bij de dr. binnen (waarmee ze meteen voldoet aan een eerste criterium van goede arts: binnen een redelijke termijn aan de afspraaktijd voldoen). Exe9n van de eerste dingen die ze zei: ik wist niet dat jullie een kindje hadden, proficiat!
Na een kort gesprekje over de dochter en hoe goed ze het wel niet doet, ging het over naar de ziekenhuisresultaten van mijn liefje. Zoals gezegd: niet zo goed. En zoals verwacht ook. De hemoglobine-a1c staat veel te hoog. Op lange termijn is dat niet goed. "Dat zal moeten beteren, i***. Voor mij moet je het niet doen, maar misschien wel voor haar (je dochter)."
Dan de andere waarden. Die sloegen ons pas echt efkes overhoop: schildklier alweer niet goed. Terug naar af. "Ben je afgevallen? Heb je stress? Misschien de verandering met 't kindje?"
Dus opnieuw pilletjes aanpassen, bloed nemen over drie weken en dan bekijken hoe 't verder moet. Nieuwe afspraak over 2 maanden.
Goed voornemen 1 voor mijzelf: afvallen.
Goed voornemen 1 voor i***: goed controleren dat we gezond blijven.

En dan de dokter tegen mij: "je moet strenger zijn voor haar".
Daar gaan we dan weer. De grijze massa reflecteert alweer. Helemaal in zijn sas, op en top zoekend naar mijzelf. Streng zijn. De dame weet duidelijk niet wat ze zegt. Ik ben de mildheid zelve. Als ik streng word, krijg ik ruzie. Ruzie wil ik niet. Ik ben een conflictvermijder. Zeker als het over mijn eega gaat.

De kaliumwaarden bleken uiteindelijk toch goed te zijn. *oef*
Google is een fantastische zoekmachine, maar je vindt er soms ook te veel informatie. Dat te hoge kaliumwaarden (zoals eerst bij mijn vrouw) kunnen wijzen op hartritmestoornissen. En gecombineerd met andere factoren ook op nierinsuffixebntie. Dat had ik gegoogled. Want de arts wou een dubbelcheck (je kalium verhoogt ook als het bloedstaal te lang heeft gestaan, misschien was dat de oorzaak); ze vertelde ons nog niet waar het om ging.
Het ging dus wsl om die nierinsuffixebntie.
Gelukkig was het telefoontje geruststellend. Het bloed heeft te lang in het labo gestaan. De kaliumwaarden zijn okxe9.

Wat is gezond zijn toch vanzelfsprekend voor zovelen…

Vrijdag 14/10/11. Onze mooie dochter wordt vandaag drie maanden. Het moeke zijn is uitdagend. Het mama zijn ook, merk ik. Moeder zijn is echt een mix van trots, bezorgdheid, tonnen onzekerheid, ontroering over elk kunstje van je kleine spruit en bergen plannen bedenken. Benodigde vaardigheden: plannen, organiseren, structureren, liefhebben, waarderen, kunnen troosten en zoveel meer.
Absoluut de moeite waard.
Zeker met zo'n schoon kinneke als 't onze

knitting for life!

en wat een goede muziek… heerlijk!

Zondag en een sneeuwwitte dag. Wat is de wereld toch schoon en stil vandaag. 'n leuke ochtend achter de rug… Heerlijk horen hoe de vrouw van mijn leven ons kind zachtjes vastneemt en de kamer uit trippelt om mij niet wakker te maken. In de badkamer hoor ik ons Noor haar eerste deuntjes van de dag – wat duurt het wachten op pap toch lang!
Een half uurtje later stuiter ik de trap af, stomdronken van slaap. En plots is daar ons mooi kindje, onze kleine meid. Meteen ben ik wakker en geef vrouw en kind een zoen. We drinken wat koffie en genieten van de geluidjes die al brabbelend een taal zoeken. Schattig!

Zondag… pistoleetjes en een rustige voormiddag: weekendje uit plannen, wat puzzelen… En dan blij verrast op reacties op mijn schrijven! Wat leuk…

Alles deint hier zo verder…
Hoogtes en laagtes wisselen zich af, net als sneeuw en dooi zich nu afwisselen.

dat kleine kastje beelden.
Hier in ons nieuw huis is de tv-aansluiting nog steeds niet in orde. Op zich niet erg, zo dachten we. Zoveel tv kijken we toch niet.
Maar nu de kille wintermaanden eraan zijn gekomen, missen we het toch wel een beetje. En bovendien volgen we graag het nieuws… En ook zondagavond vinden we de tv een ideale ontspanning…

Na eerdere pogingen om de aansluitingskabels te vinden, hebben we nu iemand geraadpleegd die de grond komt omspitten. Hij is net hier geweest. Wat gaat mijn vrouw toch blij zijn als we eindelijk kunnen kijken!

Verder is het hier nog niet bijster productief geweest. Ons Noor heeft net heel wat pap teruggegeven, dus heb ik haar opnieuw aangekleed zodat ze geen kou gaat vatten. Exe9n klein probleempje: ze is nu terug helemaal wakker en te moe om de slaap nog te vatten…

Dus zal ik onze lieve kleine meid wat gaan sussen…
mijn dagactiviteit voor vandaag zal dus ook in de wachtrij moeten staan…

Maar ze is zo mooi en schattig… *trotse moeke*

14/10/2010 was het eindelijk zover. Ons Noor zag het levenslicht. Nieuw leven op de wereld gezet. Inge en ik ontzettend blij (en ook ontzettend moe na een zware bevalling en een lange nacht). Van nu af aan zijn we met z'n drie…

Nieuw ongelooflijk schoon klein wezen, je bent zo welkom bij ons!

… en het mogen delen van gedachten…